There’s a first time for everything… met de billen bloot!

Het begon allemaal in januari van dit jaar. Manlief startte met werken in de wellness- en hotelbranche. Dit pakte zeer goed voor mij uit. Hij leerde namelijk te masseren en te mediteren. Ik hoor je denken: wat heeft die vrouw het getroffen. Ja, dat klopt! Tenminste, zo goed als.

Het wellnessvirus

Hij werd namelijk aangestoken met het wellnessvirus. Dit wil zeggen dat hij sindsdien geregeld een sauna binnenstapt. Geen probleem. Mits je de vrouw van meneer Van der Veen bent. Dan wordt het namelijk wel een probleem. Hij heeft namelijk de unieke eigenschap om al zijn bijzondere ervaringen met mij te willen delen. Dus ja, in maart begon het. “Schat, we moeten er ffies tussenuit.” en “Lieverd, je moet mee naar die sauna in Duitsland”.

Ik begon al te zweten bij het idee om in mijn nakie rond te paraderen. Geen sauna nodig dus! Maar, zo snel kwam ik er niet vanaf. De agenda’s werden naast elkaar gelegd en er moest een datum geprikt worden.

blote voeten in wellness slippers

De reis

Maandag 26 juni was het zover. Met lood in mijn schoenen (maar blij dat ik ze nog aanhad) gingen we op pad. Op naar Mediterana in Bergisch Gladbach. In de auto begon ik mij langzaam te verdiepen in de verschillende soorten sauna’s en baden. Ik moest eerlijk toegeven dat het er wel heel erg mooi uitzag. Aangezien meneer Van der Veen mij beloofd had dat ik mijn nieuwe mintgroene hamamdoekje om mocht houden in de sauna, en de rest van de tijd in mijn badjas liep,  begon ik zelfs een beetje enthousiast te worden.

De aankomst

Aangekomen in Duitsland was het vrij rustig op de parkeerplaats. Ik zag gelijk ook al wat mensen lopen die (denk ik) net als ik, de prachtige ervaring van een kind krijgen hebben meegemaakt…  en de verslaving ‘koekjes eten+wijn drinken’ daaraan over hebben gehouden. 

Dit gaf een rustig gevoel. Ik bedenk overigens net dat deze mensen er misschien altijd wel rondlopen. Om mensen zoals ik een rustig gevoel te geven. In het kader van gastvrijheid over de top. Hoe dan ook. Ik was er klaar voor. Klaar voor een nieuwe fase in mij leven.

Bij binnenkomst volgde ik braafjes manlief richting de kleedkamers. Hij zocht een rustig plekje op zodat ik mij om (lees: uit) kon kleden. Daarna badjas aan en gaan.

Mijn eerste plons

Na wat rond te hebben gedwaald in het complex was het tijd om de knop om te zetten. Ik stond stil bij een idyllisch zwembad met waterval. Ik keek manlief aan. Keek een keer schichtig naar links en rechts, hing mijn badjas aan het haakje en plonsde het water in. Nou ja, niet echt plonsen dan hè. Het was meer snelwandelend het trapje af. En eerlijk is eerlijk, eenmaal in het water was het best lekker zo in je nakie! 

Maarja, aan al dat gedobber komt ook een keer een einde. Er stond namelijk nog meer op het programma. Dus daar ging ik weer. Ik keek weer schichtig naar links en rechts, hopte naar het haakje, sloeg mij handdoek om en schoot mijn badjas aan. Gelukt!

wellness hamamdoekje

Tijd voor het echte werk

Maar nu was het tijd voor het echte werk. Manlief zocht een rustige sauna op. De Kerzensauna. Netjes (of noem het preuts) met mijn mintgroene hamamkleedje om nam ik plaats op de onderste bank. Na vijf minuutjes in deze stikhete lucht, realiseerde ik mij dat ik niet de hele dag dit oh zo fijne kleedje om kon houden. Niet alleen omdat het echt te warm was. Maar ook gewoon omdat hij zeiknat zou worden van het zweet! Zoals het hoort na een bezoekje sauna, sprongen we onder de koude douche en ging de badjas weer aan.

Even bijkomen…

Na deze ervaring was het tijd om bij te komen. Meneer Van der Veen is heerlijk traditioneel als het gaat om culinaire belevenissen. En wat doe je als je heerlijk traditioneel bent als het gaat om culinaire belevenissen? Ja, dan bestel je kaffee und kuchen. Smakelijk overdreven groot Duits gebak met een kopje koffie. Voelt gelukkig helemaal niet ongemakkelijk om suikerbommen te eten, terwijl iedereen ziet dat je dit beter niet kunt doen… Maarja, traditie wint het nou eenmaal van gevoel bij mij.

Ik lag in mijn nakie, naast een onbekende Duitse vrouw, voor een raam met uitzicht op de tuin. En je begrijpt… als ik uitzicht op de tuin heb, heeft de tuin ook uitzicht op mij.

Mediteren 2.0

Onder het genot van zo’n heerlijk stukje taart stelde manlief voor om na dit rustmomentje echt even rust te pakken. Dus de Thaise meditatieruimte in. Ik, groot Thailandfan was gelijk voor. Lekker relaxen op rustgevende boeddhistische muziek. Niks spannends aan! Dacht ik…

Gewapend met het bekende mintgroene hamamdoekje liep ik de ruimte in. Manlief nam plaats op een ligbank. En daar stond ik. Geen andere keuze dan plaats te nemen naast hem en een (vast heel erg vriendelijke) Duitse mevrouw. Omdat de ligbanken behoorlijk warm waren moest mijn hamamdoekje volledig uitgespreid worden over de ligbank. Dan weet je waar het doekje op dat moment dus niet meer zit. Ik lag in mijn nakie, naast een onbekende Duitse vrouw, voor een raam met uitzicht op de tuin. En je begrijpt… als ik uitzicht op de tuin heb, heeft de tuin ook uitzicht op mij. Met dit besef heb ik mijn ogen gesloten en gewacht tot manlief zei “Schatje, zullen we zo weer verder gaan”.
Van mediteren is deze ochtend geen sprake geweest.

Volledige overgave

Vanaf dit moment ging alles vanzelf. Ik heb mij volledig overgegeven en heb de rest van de dag als Eva door het paradijs gewandeld. Ik heb zelfs een bak ijs over een zeventigplusser gegooid.

Samen hebben we bijna elke sauna bezocht, zwembaden uitgetest en genoten van heerlijk eten.
Zo zie je maar weer. Voor alles moet een eerste keer zijn. Ik kijk nu al uit naar de tweede keer!

 

 

 

 

 

Fietsen in Vietnam – part I

Fietsen in Vietnam – part I

Voor ons is er niets leuker dan fietsen op de vakantiebestemming. Dus toen ik mij ging verdiepen in Vietnam stond dit bovenaan mijn To Do list.

Op avontuur in de grote stad

Ons avontuur begon in Ho Chi Minh City. Nee, hier hadden wij geen fietsen gehuurd. Hier kwamen we op het grandioze idee om mee te gaan met zo’n mannetje. Na een ritje van een klein uurtje en (achteraf) 120,00 euro lichter adviseer ik: doe het niet. Dit geeft je namelijk niet alleen een lege portemonnee. Maar ook een soort buikpijn waar je moeilijk vanaf komt 😉

Op een (oud) ijzeren ros door Nha Trang

In Nha Trang sprongen we voor het eerst op een Vietnamese fiets. Leuk, maar wel even wennen. Mijn fiets was namelijk te vergelijken met een Nederlandse fiets anno 1965. Maar hij had twee wielen, twee trappers en een zadel… dus we gingen op pad!

De gids was een echte local. Hij had niet alleen de Vietnamese looks. Hij wist ook alle kleine tussendoor weggetjes en fietste er met een rap tempo doorheen. Aan alle voorbij zoevende auto’s gaf hij een soort van zwaaisignaaltje. Ik denk dat hij hiermee zei: “Verminder vaart, ik heb weer van die slechtfietsende toeristen bij me”. Hij wist natuurlijk niet dat wij Nederlanders pro zijn op dit gebied.

Er stonden een paar highlights op zijn lijstje. Onze eerste stop was Nha Tho Nui, de Katholieke kerk van Nha Trang. We fietsten over het kerkplein, bekeken een trouwerij (wat doe je anders zo’n dag hè) en genoten van het uitzicht.

Trap lopen voor gevorderden

Na het kerkbezoek was het tijd voor een wat traditionelere bezienswaardigheid. Je raad het al… een tempel! Deze tempel, met de naam Long Son Pagoda staat op de Trai Truyheuvel. De tempel is vooral bekend vanwege haar 24 meter hoge boeddha. Zoals meestal in Azië het geval is, lag er geen geasfalteerde weg naar de top en moesten we één voor één alle treden op. Zweet op ons voorhoofd, onze rug, onze knieholtes… euhm, eigenlijk overal! Na drie keer te zijn ingehaald door een Aziaat met minimaal het dubbele van mijn leeftijd waren we op de top.


Bijzonder: in de voet van het boeddhabeeld staan monniken afgebeeld. Deze monniken hebben zich in 1963 als protest in brand gestoken. Zij protesteerden tegen de discriminatie van Boeddhistische monniken.

Ik zag de stijle trappen en schrok toch wel een beetje. Met pijn in mijn kuiten van de vorige tempel en redelijk pijnlijke billen van mijn ijzeren ros, zat ik niet te wachten op deze trappen.

Trap lopen voor gevorderden… again!

Langzaam daalden we weer af en sprongen op onze fiets. Op naar de volgende tempel. We kwamen aan bij Po Nagar. Een Hindoeïstische tempel uit het Champa-rijk. Ik zag de stijle trappen en schrok toch wel een beetje. Met pijn in mijn kuiten van de vorige tempel en redelijk pijnlijke billen van mijn ijzeren ros, zat ik niet te wachten op deze trappen. Gelukkig verloste de gids mij uit mijn ‘lijden’. Hij vertelde dat deze trappen al heel erg lang niet meer gebruikt worden. Natuurlijk waren er wel weer andere trappen om boven te komen… maar niet deze. Na dit tempelbezoek was het tijd om terug te gaan naar het hotel. De volgende dag namen we de trein richting Hanoi.

Tip: neem een tuigje mee voor in het kinderzitje. Bij ons zat er in de zitjes namelijk geen beveiliging. Niet heel erg fijn als je kindje in slaapt valt op de fiets.

In mijn volgende blog neem ik je mee naar Hanoi. Een uitdagende en superleuke bestemming om te fietsen.